3ο Soloist Festival «Κομπάρσοι πρωταγωνιστές»

Σαξόφωνο και Ακορντεόν, δύο όργανα με κοινή μοίρα  με τους Duo SaccX,  τον Θεόφιλο Σωτηριάδη και τον Παναγιώτη Ανδρέογλου Σαξόφωνο και ακορντεόν, δύο όργανα με κοινή μοίρα: Καθιερώθηκαν και δοξάστηκαν μακριά από την ηγεμονία της κλασικής παράδοσης. Το σαξόφωνο αποτέλεσε τη φωνή της τζαζ μουσικής και επανάστασης ενώ το ακορντεόν ύμνησε τη λαϊκή μουσική του κόσμου. Στη σημερινή εποχή όπου παράδοση, κλασικισμός και πρωτοπορία αναμιγνύονται και μεταλλάσσονται, τα δύο όργανα εξακολουθούν να πρωταγωνιστούν ακριβώς λόγω της «μη αριστοκρατικής» καταγωγής τους. Το πρόγραμμα του ντουέτου περιλαμβάνει μια μουσική περιπλάνηση από το δεύτερο μισό του 18^ου αιώνα μέχρι σήμερα. Η πρώτη διαδρομή θα μας ταξιδέψει στη Ρωσία του Modest Μussorskgy (1839-1881) με τρία αποσπάσματα από το έργο Πίνακες από μία έκθεση (1874). Το έργο είναι αυθεντικά γραμμένο για πιάνο ωστόσο στη συμφωνική του διασκευή από τον Maurice Ravel κατέκτησε σπουδαία θέση στο ρεπερτόριο της συμφωνικής μουσικής. Το σόλο του σαξοφώνου στο μέρος Το παλιό κάστρο θεωρείται μία από τις πιο λυρικές μελωδίες συμφωνικού έργου. Επόμενη διαδρομή η Γερμανία, παρουσιάζοντας έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες του 2^ου μισού του 18^ου αιώνα: τον Carl Philipp Emanuel Bach (1714-1788), γιό του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Η Σονάτα σε σολ ελάσσονα 1020 για φλάουτο και τσέμπαλο, έργο εφάμιλλο και διαχρονικό της μεγάλης σχολής των Μπαχ, για πολλά χρόνια λανθασμένα είχε αποδοθεί στον πατέρα Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Η ακολουθία περιλαμβάνει ένα μεγάλο άλμα στο σήμερα. Το σόλο έργο για ακορντεόν Boîte à rythme (1999) του βραβευμένου Γάλλου συνθέτη και ακορντεονίστα Franck Angelis (1962) είναι βαθιά επηρεασμένο στυλιστικά από την τζαζ και την μουσική τον Ρομά (αλλά και των Βαλκανίων). Στο σόλο έργο Rock Me! (2007) του αυστραλιανού συνθέτη Barry Cockcroft η  ροκ εν ρολ περσόνα του σαξοφώνου θα αναδειχθεί σε όλο της το μεγαλείο επικαλούμενη μη συμβατικά ηχητικά μέσα. Σε αυτή τη διαδρομή, η τάγκο μουσική δεν θα μπορούσε να απουσιάσει. Η προέλευση τoυ Τάγκο του ρώσου συνθέτη Alfrend Schnittke (1934-1998) δεν είναι σαφής. Ο συνθέτης χρησιμοποίησε αυτό το Τάγκο σε διαφορετικές περιστάσεις: Στην ταινία Agony (1974) και στην όπερα Η ζωή με έναν ηλίθιο (1992), διασκευάζοντας και παραλλάσσοντάς το. Η παρούσα μεταγραφή στηρίζεται στην εκδοχή της όπερας. Η αργεντίνικη Milonga θεωρείται ο πρόδρομος του τάγκο. Ο κύπριος συνθέτης Μιχάλης Ανδρονίκου (1977) που ζει κι εργάζεται στον Καναδά, έγραψε και αφιέρωσε στο συγκεκριμένο ντουέτο την Milonga Triste το 2017. O γαλλο-ιταλός πολυβραβευμένος βιρτουόζος Richard Galliano (1950) θεωρείται πως με την τέχνη του άλλαξε την ιστορία του ακορντεόν. Η θητεία του δίπλα στον μέντορά του Άστορ Πιατζόλα τον καθόρισε εκτελεστικά αλλά και συνθετικά. Το Tango pour Claude αποτελεί την τελευταία διαδρομή της μουσικής περιήγησης ή καλύτερα, την αρχή της επόμενης.