Πόλη του σινεμά


2.300 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ 24 καρέ
O Καββαδίας, ο ποιητής, σοφά είπε: «Το μόνο πράγμα που αξίζει στη Σαλονίκη είναι ένα πλοίο». Αυτή η ποιητική απεικόνιση θεωρητικά υποστηρίζεται με το εξαιρετικό βιβλίο του Σάκη Σερέφα με τίτλο «Θεσσαλονίκη από απόσταση».

Παρ ‘όλα αυτά, το ελληνικό σινεμά, σε γενικές γραμμές, αγνόησε αυτό το γεγονός και είδε τη Θεσσαλονίκη με τον ίδιο τρόπο, όπως για πολλά χρόνια οι κάτοικοί της : ως ένα αστικό, «τυφλό» πεδίο. Ήταν μόνο ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ο οποίος «έκανε το μεγάλο βήμα» στη θάλασσα
είτε με τον Μάνο Κατράκη, του πρωταγωνιστή της ταινίας του «Ταξίδι στα Κύθηρα»
ή με το υπερφυσικό χέρι του Θεού στο «Τοπίο στην ομίχλη» και τόλμησε να δείξει το πρόσωπό της
πόλης από την άποψη του θαλάσσιου στοιχείου της.
Επιπλέον, η βραβευμένη «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», του Αγγελόπουλου χάιδεψε τη θάλασσα σε ένα ταξίδι που ήταν μοναδικό στην ιστορία του κινηματογράφου, με τον Bruno Ganz να κάνει  βόλτες με το σκύλο του, ενώ η παραθαλάσσια πλευρά του παλιού ιταλικού προξενείου έγινε ένα μαγικό σκηνικό για τη μουσική της Ελένης Καραΐνδρου. Λίγο καιρό μετά, η διεθνούς φήμης σκηνοθέτης επέστρεψε στην αγαπημένη λιμάνι της πόλης του, τη Θεσσαλονίκη και τη δημιουργία του προσφυγικού οικισμού που αποτελεί το εφαλτήριο της Ιστορίας στην ταινία «Το λιβάδι που δακρύζει».


ΕΝΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΟΠΟΣ
Είκοσι τρείς αιώνες κλειδωμένοι στο στήθος της αστικής παράδοσης μιας πόλης? Αυτό είναι ένα φαινόμενο αρκετά σπάνιο στην παγκόσμια ιστορία και προσέφερε ένα πλούσιο υλικό σε εικόνες. Ωστόσο, έχει ελάχιστα αξιοποιηθεί. Οι Σκηνοθέτες προτίμησαν να απεικονίζουν πιστά μια ιστορική
εκπροσώπηση των διαφόρων εποχών, ιδιαίτερα της σύγχρονης ιστορίας, αγνοώντας τη δυνατότητα
που συνδέει διαφορετικά χρονικά διαστήματα σε ένα και μόνο σημείο, αυτό του αναλλοίωτου τοπίου.
Για παράδειγμα, σε ταινίες καταγράφηκαν οι ομοιότητες των λαϊκών εξεγέρσεων
της συντηρητικής Θεσσαλονίκης που παίζει το ρόλο της θηλιάς γύρω από το λαιμό της νεολαίας ενώ σε άλλες ταινίες επιλέχθηκε να μην “ταραχθούν τα νερά” δίνοντας στην πόλη
το ρόλο μιάς απλής «οικοδέσποινας» για συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Δύο ακόμη ειδικές περιπτώσεις θα πρέπει, ωστόσο, να αναφερθούν, αυτές του «Ζ» του Κώστα Γαβρά και το «Καραβάν Σαράι» του Τάσου Ψαρά, όπου η πόλη παρουσιάζεται ως μια αντανάκλαση του εαυτού της, να μετατραπεί σε υποκινήτρια του ιστορικού γεγονότος στον καταλυτικό ρόλο της. Ωστόσο, αυτές οι τελευταίες δύο ταινίες έγιναν από «προσέγγιση», εκτός του φυσικού της περιβάλλοντος

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterEmail this to someoneShare on LinkedInPrint this page